Cathédrale Notre-Dame

Kort na de oprichting van Le Havre, in 1522, wordt een eerste kapel van hout en stro (omringd door een begraafplaats) gebouwd langs de hoofdas van de stad, rue Saint-Michel, toekomstige straat van Parijs.

Geconsolideerd en geflankeerd door een klokkentoren in de zestiende eeuw, slachtoffer van de oorlogen van religie en de revolutie, wordt de kerk in de negentiende eeuw hersteld. Vooral geremd door de bomaanslagen van september 1944 duurde de restauratie tot 1974, toen de parochiekerk de kathedraal van het bisdom werd.

De westgevel, klassiek, heeft een superpositie van decoraties en opdrachten. Als het kalkstenen bas-reliëf van het zijportaal, zei "engelen die op de trompet spelen" en geflankeerd door geribbelde ionische kolommen, werd gemaakt vanaf 1630, is het centrale timpaan ondertussen het resultaat van verbouwingen onder de restauratie.

Het interieur herbergt gedeeltelijk geconserveerde meubels. Het grote orgel, aangeboden door Richelieu, toen gouverneur van Le Havre, in 1639 gerestaureerd, meerdere malen in de negentiende en twintigste eeuw is volledig verwoest tijdens het bombardement. Zijn buffet werd in 1980 gerestaureerd.