Kerk van Saint Martin de Glaire

De kerk Saint-Martin de Glaire, herbouwd volgens de plannen van architect Jean-Baptiste Couty tussen 1888 en 1889, is een voorbeeld van zowel functionele als esthetische architectuur. De eerste steen werd gelegd op 16 september 1888 en de kerk werd gezegend door de aartsbisschop van Reims, Mgr. Langenieux, op 27 augustus 1889. Het is de opvolger van een oudere kerk, met een kruis geïntegreerd in de nieuwe klokkentoren. Het reconstructieproject werd geïnitieerd door Abbé Toussaint, die ook een soortgelijke rol speelde in Iges.
De kerk is naar het noordoosten gericht en heeft een langgerekte plattegrond. Het schip, met drie zijbeuken en vier traveeën, wordt voorafgegaan door een westelijke zijbeuk met een centrale klokkentoren, geflankeerd door een wenteltrap in het noorden en een doopkapel in het zuiden. Een niet uitspringend dwarsschip leidt naar een rechthoekig koor met een vlak chevet, waartegen een sacristie is gebouwd. Naast het koor maakt een parochiezaal het geheel af. Het gebouw is opgetrokken uit kalksteenpuin met kettingen in essen, behalve de klokkentoren, die volledig uit essen is opgetrokken. Het interieur is versierd met monumentale schilderingen, met geometrische motieven of die architectuur imiteren.
De vloeren van het schip, transept en koor zijn bedekt met mozaïeken, terwijl de kerkbanken geplaveid zijn met kalkstenen platen. Het schip heeft twee niveaus: halfronde bogen ondersteund door pilaren met zuilen, en een bovenste niveau doorboord door meerlobbige oculi. De zijbeuken worden verlicht door grote halfronde ramen en het koor door een veellobbige roos. Het interieur is bedekt met koepels. De klokkentoren herbergt een vestibule, een orgelzolder en een klokkenkamer. De daken zijn van leisteen, met verschillende soorten dakbedekking in verschillende delen van het gebouw, waaronder een kegelvormig ashlar dak boven het traptorentje.