Moulin de Rosière

Moulin de Rosière - Rond de 17e eeuw en 1729 - Kalksteen en vuursteen.
Watermolens worden altijd gebouwd op rotsachtige funderingen op de plaats van de doorwaadbare plaats die als brug werd gebruikt. De vochtige locatie was ideaal voor het kweken van riet, dat de boeren gebruikten als kussens voor de voorkanten van paardenkoetsen, voor faychines die werden gebruikt om lasten te dragen, voor kippenoysières en ruchoux of honingbourines, of om dèoü-stro te weven. De molen ontleende zijn naam dus aan de rosières errond. Hij dateert waarschijnlijk uit de 18e eeuw, toen hij deel uitmaakte van het landgoed van het kasteel van Pailhas. De molen werd gerestaureerd na de godsdienstoorlogen en heeft een bovendorpel met de inscriptie: Anne de Rabar a feyt batir ce moulin l'an 1729. Weduwe van Jean Augustin de Ségur, seigneur des Francs". Zonder molenstroom, direct aan de Soulège gebouwd, had de mol