Kerk Saint-Étienne

In de 19e eeuw verving de Saint-Étienne kerk een oudere kerk uit de 12e eeuw. De kerk heeft een neoromaanse stijl.
De huidige kerk werd gebouwd op de plaats van een eerdere kerk uit de 12e eeuw. Deze voormalige kerk in Romaanse stijl met één schip werd in 1685 (zuidkant) en opnieuw in de 18e eeuw (noordkant) vergroot om plaats te bieden aan de groeiende bevolking. Sinds de Franse Revolutie heeft het gebouw veel schade opgelopen: altaren in brand gestoken, de klokkentoren gedeeltelijk verwoest, enz.

In 1865 kwamen de burgerlijke en religieuze autoriteiten overeen om een nieuwe, grotere kerk te bouwen op dezelfde plek. Ze deden een beroep op de architect Agis-Léon Ledru (1816-1885), die in 1844 de tweede Prix de Rome won en verantwoordelijk was voor de thermen van Royat en La Bourboule. De nieuwe kerk, ingewijd in 1870, is in neoromaanse stijl met ronde bogen en tongewelven. Voor de bouw moest een deel van het oude dorpsfort worden afgebroken.

De noordelijke deur van de kerk heeft een gebeeldhouwd timpaan, helaas gehamerd, dat een Pieta (15e eeuw) voorstelt. Bij de koorafsluiting van de kerk is een steen van de postkoepel van het fort in de muur gezet. Het stelt het Chrisma voor gevormd door het monogram van Christus IHS: Iesus Hominum Salvator (Jezus de Redder van de mensheid).

In de 20e eeuw werden een aantal verbouwingen uitgevoerd: het koor (1958), het dwarsschip (1959) en de zijbeuken (1963). In 1998 werd de kerk volledig gerestaureerd.