Campus Cézeaux

De Campus des Cézeaux werd ontworpen aan het einde van de jaren 1960 en herschrijft sinds de jaren 1980 zijn geschiedenis door hedendaagse architectuur een ereplaats te geven.
De campus van Cézeaux ligt op een basalttafel die nu deel uitmaakt van de stad. Het werd in 1963 ontworpen door de Parijse architecten Daniel Badani (1914-2006) en Pierre Roux-Dorlut (1919-1995), in samenwerking met de architecten Jean-Louis Douat, Antoine Espinasse en Paul Lanquette uit Clermont-Ferrand. Het project omvat onderwijsgebouwen, een bibliotheek, een universiteitsrestaurant en studentenwoningen. De architectuur is sober en functioneel, gebaseerd op een rationeel plan en een geïndustrialiseerd bouwsysteem. Een prefabfabriek bevindt zich op de site. Tussen 1968 en 1973 werd echter alleen de eerste fase van het oorspronkelijke project gebouwd.

Als onderdeel van de artistieke bijdrage van 1% werd de campus in de jaren 1970 verrijkt met kunstwerken. Victor Vasarely nam het centrale plein onder handen met een bestrating ontworpen volgens de principes van Optical Art, een esthetiek gebaseerd op visuele illusies. Het werk werd in 2007 vernietigd vanwege de slechte staat waarin het verkeerde en vervangen door Riu-Kiu, een motief dat Vasarely in 1956 creëerde en dat werd gemaakt door zijn leerling Bruno Allart. Deze muurschildering van geëmailleerd plaatstaal siert nu het amfitheatergebouw. Andere opmerkelijke werken zijn La Dématérialisation (1972) van Francis Pellerin (1915-1988), Les Murs-Fontaines (1972) van Ervin Patkaï (1937-1985), waarvan een deel bewaard is gebleven, en Silhouettes formant un réceptacle à l'enseignement dispensé par la Connaissance (1978) van Michell (geb. 1936).

Sinds de jaren 1990 herschrijft de campus zijn geschiedenis door hedendaagse architectuur een ereplaats te geven: Polytech (architecten Bresson, Combe en Ondet, daarna Panthéon); het Laboratoire de Physique Corpusculaire (architecten Brenac en Gonzalez); het Institut National de Recherche en Sciences et Technologies pour l'Environnement et l'Agriculture (IRSTEA, architecten Hauvette en Atelier 4), met zijn esdoorn zonneschermen; het Institut Français de Mécanique Avancée (IFMA, architecten Ameil en Jalicon), waarvan de vorm doet denken aan de industriële wereld; het Laboratoire Magmas et Volcans (Groupe 6 Architects), met zijn instabiele volumes, als een magma in beweging.