
O conxunto que a día de hoxe se pode ver está formado por un alxibe de pequenas dimensións e unha canle formada por perpiaño granítico. O manancial de auga é de tipo sulfurosas e ferruxinosas. Debaixo das augas do río Miño existen dúas piscinas termais con auga a 50 grados e cinco pozas auxiliares, algunhas enteiras e outras deterioradas, ademáis das canles das augas.
A súa orixe data da época romana e aparece referenciado na obra de Nicolás Taboada Leal, Hidrología Médica de Galicia en 1877.
«Cruza por el extremo septentrional el río Miño [...] cerca de las ruinas del indicado puente, y en un peñascal, brotan algunos manantiales de aguas minerales que recogidas en dos malos pilones, sirven para baños, así como la de otros manantiales inmediatos se emplean en forma de bebida, y así es que para uno y otro uso concurren anualmente unas 600 personas de los distritos más próximos. El agua de todos estos manantiales es incolora, clara y transparente, y parece que tiene algún olor a huevos podridos y sabor azufroso es termal en todos ellos, y en alguno tan elevada la temperatura, que se hace preciso mezclarle alguna agua del río para poder tomarla a un grado conveniente. No se sabe desde cuándo data su descubrimiento y uso, por los naturales del país aseguran que es de tiempo inmemorial.»
Recentemente melloraron os accesos coa limpeza do entorno e a colocación dunha pasarela de madeira que facilita a conexión dende o camiño tanto ás termas como ao río Miño.