1. O foso e a muralla

♫ ESCOITA O AUDIO

A entrada ao castelo está delimitada por unha ponte estreira de pedra, que na Idade Media tería na súa parte central unha pequena parte levadiza de madeira e un foso de entre 6 e 8 metros de ancho, coa idea de salvagardar a fortaleza dos posibles ataques inimigos. Este sistema defensivo completaríase cun barbacá, un muro ou terraplén anteposto á muralla e de menor altura coma o seguinte elemento para a protección da fortificación, despois de cruzar un foso que podería estar cuberto de auga.

As actuais murallas da fortaleza, incluídas as súas catro torres, corresponden á reconstrución impulsada polo arcebispo compostelá Alonso II de Fonseca en 1472, no contexto de reparacións dos danos ocasionados pola revolta dos Irmandiños. Por este motivo, o traballo foi dirixido por mestres canteiros do País Vasco que empregaron coma man de obra aos perdedores desta contenda. A nivel constructivo podemos destacar que non todos os paramentos da fortaleza son de cantería, existindo unha notable reutilización de sillares (resultan evidentes as variación nas dimensións e coloracións das pedras), e mampostería irregular e pezas labradas. Estas modificacións nos materiais  corresponden a unha época posterior, a Idade Moderna, cando os alcaides ou meiriños (os responsables da fortaleza nomeados polo señor) queren adaptar este espazo ás súas necesidades residencias e gustos pacegos.

Outras fases importantes na restauración das murallas e do castelo foron levadas a cabo pola familia dos Martelo no século XIX a modo de residencia de verán, e posteriormente pola Deputación Provincial de A Coruña, na década de 1980, para convertelo nun espazo público.