CONCATEDRAL DE SAN XIAO

É un claro exemplo da arquitectura académica que se desenvolveu en España no século XVIII. A súa construción comeza no ano 1765 da man de Julián Sánchez Bort e Antonio Bada y Navajas, dous enxeñeiros militares que tamén se atopaban traballando nas obras do Arsenal. 

O templo substitúe a unha arquitectura anterior, tamén dedicada a San Xiao, e que foi destruída por mor das obras do complexo militar. A nova construción aposta por un clasicismo perfectamente apreciable a simple vista, cun exterior dominado polo harmonía de liñas e a busca da proporción e a escala. Academicista é tamén a súa tipoloxía construtiva, utilizando a planta de cruz grega inscrita nun cadrado, que segue os modelos italianizantes da Real Academia de San Fernando da que eran membros os autores. 

Como elemento artístico destacado, infórmanos Couselo Bouzas que o escultor Carlos Porto realizou en 1784 o monumento da Semana Santa, en cuxos intercolumnios había as estatuas dos catro Evanxelistas, coroando a obra as tres virtudes teologais.

San Xiao de Ferrol é o primeiro edificio que asume plenamente as prerrogativas clasicistas en Galicia, nun tempo no que o barroco aínda era o estilo construtivo dominante na zona. 

A festa padroeira ten lugar o 7 de xaneiro e celébrase coa curiosa tradición de repartir arroz con leite entre a veciñanza da cidade. 

Dende o ano 1959, tras unha bula papal ditada polo Papa Xoán XXIII, o templo goza da dignidade de concatedral da diocese Mondoñedo-Ferrol.