
Esta praza é un dos recantos máis fermosos e tranquilos da zona monumental. Desde ela accédese á igrexa e convento de Santa Bárbara, que foi fundado no século XV como beaterio ao redor dunha capela dedicada á santa e ampliado posteriormente nos séculos XVII e XVIII.
Dous interesantes relevos medievais franquean a entrada. O primeiro, situado na porta exterior, é unha extraordinaria representación tardogótica do xuízo final, con San Miguel pesando as almas; Deus Pai no medio do sol e a lúa sostendo a cristo; Santiago apóstolo acompañado por un camiñante e San Francisco cun frade completando a escena. O segundo relevo, quizais procedente do primitivo edificio, atópase reutilizado sobre os arcos do atrio que dan paso á sinxela capela do convento. Trátase dun tímpano onde aparecen as imaxes da Virxe, Santa Catalina e Santa Bárbara.
En 1809 as tropas francesas utilizaron o convento para aloxamento de tropas e as monxas tiveron que abandonalo temporalmente. Na actualidade é habitado por unha pequena comunidade de clausura de Nais Clarisas Descalzas de Santa Bárbara.